Short story #3 Het braafste meisje van de klas

Een van mijn voornemens voor 2019 is om meer korte verhalen te schrijven en enkele van deze ook te delen op mijn blog. Vandaag deel ik het eerste korte verhaal dat ik in 2019 schreef. Het is een feelgood Young Adult, met een vleugje romantiek geworden. Veel leesplezier!

Met een schuin oog keek Emma naar de klok die voorin het lokaal hing. Was het echt nog maar half 4? Ze had het gevoel dat ze al uren in het lokaal zat. Ze bleef maar naar de wijzers van de klok kijken en hoopten dat ze óf opeens heel snel zouden gaan, óf dat ze stil bleven staan. Dat laatste zou betekenen dat de klok kapot was en dan zou het nu al kwart voor 4 kunnen zijn. Of 4 uur.
‘Emma, de tijd gaat heus niet sneller als je naar de klok blijft kijken!’ Meneer Van Holst keek haar streng aan en Emma boog zich weer over haar strafwerk. Ja, haar strafwerk! Zij, Emma Verheul, het braafste meisje van de klas moest nakomen en maakte strafwerk.
Het zou vast een lange preek van pap opleveren en mam zou waarschijnlijk erg teleurgesteld zijn. Maar misschien, heel misschien had ze geluk en zette Van Holst het niet in Magister en kwamen haar ouders er niet achter. Dan hoefde ze alleen maar een goed smoesje te hebben waarom ze zo laat thuis was.
‘Emma, zit je nu alweer te dromen?’
Emma voelde het bloed naar haar wangen stijgen en nam snel een actieve werkhouding aan. Pas toen ze een aantal regels had overgeschreven waagde ze het op te kijken. Haar ogen kruisten die van Milo. Hij grijnsde breed naar haar. Emma wierp hem een zo vuil mogelijke blik toe en boog zich nogmaals over haar geschiedenisboek. Ze wist dat Milo zich niets zou aantrekken van haar boosheid, maar het voelde toch goed dat ze hem had laten weten hoe ze over hem dacht. Was hij maar niet zo afschuwelijk knap, dan zou ze het zelf misschien ook geloven.
Stom was dat, ze vond Milo nog steeds leuk en dat terwijl het zijn schuld was dat ze moest nablijven! Als hij niet tegen Van Holst had gezegd dat hij de krant moest bellen omdat het braafste meisje van de klas strafwerk had gekregen, zou hun geschiedenisleraar er niet eens over gedacht hebben om haar te laten zitten, dat wist Emma zeker. Dan had ze waarschijnlijk wel strafwerk gekregen, maar dat had ze gewoon thuis kunnen doen. Zonder het risico dat haar ouders erachter kwamen.
Maar omdat Milo zo trots op haar was, zoals hij het zelf zei, vond hij het noodzakelijk om deze opmerking te maken. Het gevolg was echter wel dat hij ook moest blijven zitten en dat vond Emma zijn verdiende loon. Dat kreeg je ervan als je mensen uitdaagde.
Langzaam schreef Emma verder, als ze snel zou schrijven kreeg ze alleen maar kramp in haar hand. Af en toe gluurde ze naar Milo en zag dat hij nog trager werkte dan zij. Maar ja, hij had natuurlijk veel meer ervaring met strafwerk schrijven en nakomen.
Eindelijk … nadat er voor haar gevoel uren voorbij waren gegaan, ging de bel. Het achtste uur was afgelopen.
‘Milo en Emma, kom jullie strafwerk maar inleveren,’ zei Van Holst, tot opluchting van Emma. Milo en zij liepen tegelijk naar voren, maar Milo zat dichter bij het bureau van hun leraar, dus hij was er het eerst.
Van Holst wierp een blik op Milo’s blad. ‘Met dit bedroevend lage schrijftempo vraag ik me af of je ooit wel een toets binnen de gestelde tijd af maakt …’ mompelde hij.
Milo haalde zijn schouders op. ‘Ik had last van m’n hand meneer, gisteren is er bij gym een bal op gekomen,’ zei hij op zielige toon. Verschrikkelijk, wat kon dat joch slijmen. Waarom had ze eigenlijk naar hem geluisterd toen hij haar uitdaagde om meneer Van Holst boos te laten worden? Ja … diep van binnen wist Emma het wel. Dat kwam door die prachtige bruine puppy-ogen van hem. Daarmee kreeg hij bij haar altijd alles voor elkaar en dat wist hij zelf waarschijnlijk ook.
‘Hm,’ bromde Van Holst. ‘Pak je spullen maar en verdwijn uit m’n ogen.’ Milo vertrok uit het lokaal en Emma overhandigde haar strafwerk aan haar geschiedenisdocent.
‘Zeg Emma … ik neem aan dat dit een eenmalige ervaring was.’ Hij doelde op haar irritante gedrag de afgelopen les, waardoor ze strafwerk had gekregen.
Emma knikte heftig, Milo mocht haar nog wel honderd keer uitdagen om vervelend te zijn tegen een leraar, ze zou het nooit meer doen. ‘Het spijt me heel erg meneer, ik bedoelde het niet zo,’ zei ze daarom nog maar tegen van Holst.
Haar geschiedenisleraar ging er verder niet op in, maar aanvaarde haar excuses.
Ik zie je vrijdag, vergeet het huiswerk niet.’
Opgelucht verliet Emma het lokaal. Nieuwsgierig keek ze rond of ze Milo ergens zag. Ze had eigenlijk wel verwacht dat hij op haar zou wachten en dat hij plagend zo vragen hoe haar eerste strafwerkervaring was geweest. Milo was echter in geen velden of wegen te bekennen. Emma zou zich opgelucht moeten voelen, maar in plaats daarvan bekroop een gevoel van teleurstelling haar. Ze vermande zich en liep door de lege school naar beneden. Het was gek dat er helemaal niemand was, normaal werd er aan alle kanten geduwd en getrokken als ze bij de kluisjes stond. Nu kon ze echter in alle rust haar boeken uitzoeken.
‘Die Emma, het braafste meisje van de klas!’ Emma probeerde niets te laten merken, maar moest voor zichzelf toegeven dat ze blij was Milo’s stem te horen. Met een klap sloeg ze haar kluisdeur dicht en draaide zich langzaam om. Hij stond achter haar, handen in zijn zakken en die afschuwelijke en tegelijk aantrekkelijke grijns op zijn gezicht.
‘Beter dát dan Milo, de grootste klier van de school,’ beet Emma terug.
Milo grinnikte, maar leek niet onder de indruk van haar woorden.
‘Waarom maakte je het tien keer erger door die opmerking over de krant te maken?’ waagde ze het te vragen.
Milo haalde zijn schouders op. ‘Het leek me grappig,’ antwoordde hij. ‘Wist ik veel dat hij ons daarom allebei na zou laten komen …’
‘Natuurlijk wist je dat je zou moeten blijven, hij had het de vorige keer zelf tegen je gezegd.’ Die opmerking van hun geschiedenisleraar had Milo op het idee van zijn weddenschap gebracht.
‘Nakomen levert je extra punten op, joh!’ grinnikte Milo.
Emma ging niet in op zijn opmerking, dat hele puntensysteem van Milo had haar een vrije middag gekost.
‘Bovendien,’ ging Milo verder. ‘Kon ik niet weten dat Van Holst jou ook zou laten nakomen.’
Emma trok een verongelijkt gezicht, daar had Milo een punt. Toch wilde ze zich er niet zo makkelijk bij neerleggen.
‘Als je het geweten had, zou je het dan gezegd hebben?’
Milo deed alsof hij diep nadacht, aan de pretlichtjes in zijn ogen kon Emma zien dat het toneelspel was. ‘Jazeker,’ antwoordde hij toen langzaam. Hij keek haar strak aan en Emma voelde zich een beetje ongemakkelijk onder zijn blik. Het leek wel alsof hij dwars door haar heen keek.
Emma slikte, het kostte moeite om iets te zeggen terwijl die bruine ogen haar aanstaarden, maar uiteindelijk kreeg ze er toch een woord uit: ‘Waarom?’
Zijn reactie had ze met geen mogelijkheid aan zien komen. Hij deed een snelle stap naar voren en trok haar in zijn armen. Voor Emma zich van die schok hersteld had, waren zijn lippen op de hare en zoende haar alsof zijn leven ervan af hing.
‘Hierom,’ antwoordde hij, veel later, met een grote grijns op zijn gezicht.
En zo achteraf gezien vond Emma dat best een goede reden.

Ik vind het leuk als je laat weten wat je ervan vindt 🙂

Liefs,

Mirjam

8 Reacties

Laat een reactie achter op Rensina Steursma Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *