Short story #4 Het braafste meisje van de klas – deel 2a

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik een kort verhaal deelde. Tot nu toe komt er van mijn voornemen om meer verhalen te delen, weinig. Maar achter de schermen werk ik aan een vervolgverhaal, dus wie weet, kun je vanaf komend jaar om de week een stuk verhaal lezen. Het verhaal van vandaag is een vervolg op Het braafste meisje van de klas (de titel verraadde het al een beetje). Maar omdat het nogal een lang verhaal werd heb ik ‘m in twee stukken geknipt. Over twee weken komt deel 2b. Kun je vast wennen aan het idee van een vervolgverhaal 😉 Veel leesplezier!

Met een diepe zucht legde Emma haar boeken van Engels aan de kant. Eindelijk was ze klaar met het huiswerk, het leek wel alsof er geen einde kwam al die lastige lesjes. Nu hoefde ze alleen nog maar geschiedenis te maken. Toen ze haar boek opendeed, gingen haar gedachten automatisch naar Milo en leek haar hart sneller te kloppen. Was het echt nog maar gisteren geweest dat hij haar had gekust? En was dat echt gebeurd? Had ze het niet gedroomd?
Omdat hij vandaag niet op school was, had ze ook geen enkele aanwijzing dat wat er gebeurd was niet een vreemde droom was. Ze had al haar moed bij elkaar geraapt en een appje gestuurd met de vraag waar hij was. Zijn reactie was een emoji die moest overgeven. Óf hij was ziek, óf hij kon haar belangstelling niet waarderen. Het had haar er in ieder geval van weerhouden om nog een berichtje te sturen. Wist ze maar wat hij van haar wilde, dan was het allemaal een stuk makkelijker. Wat nog beter zou zijn, was als ze zélf wist wat ze wilde. Toen Milo haar zoende, had ze dat geweldig gevonden. Maar ze wist zich geen raad met de onzekerheid en verliefde gevoelens die erop volgden.
*Bzzzt*
Haar hart maakt een sprongetje en ze greep direct naar haar telefoon. Yes! Een appje van Milo. Geen tekst, alleen een emoji met hartjes in zijn ogen.
Ze aarzelde een paar seconden, maar stuurde toen een emoji met een blozend poppetje terug.
Al snel kwam zijn reactie. Het kussende poppetje.
Haar hart ging als een razende tekeer, maar dat probeerde ze te negeren.
Hoe is het met je?
Zijn reactie kwam snel, weer alleen emoji’s. Een duimpje, gevolgd door een slaperig poppetje.
Ben je moe? Was je ziek vandaag?
Ze ontving deels dezelfde reactie: een duimpje. Emma aarzelde, zou ze vragen of hij weer beter was? Nog voor ze een beslissing had kunnen nemen kreeg ze weer een appje van Milo.
Een schoolgebouw, een klokje en een duimpje. Bedoelde hij dat hij morgen weer op school zou zijn? Ze waagde het hem te vragen.
Ben je morgen weer op school?
Milo beantwoordde haar appje weer met een duimpje.
Gefrustreerd legde Emma haar telefoon neer. Kon hij niets anders appen dan die stomme emoji’s? Wat had ze daar nu aan? Haar telefoon trilde weer. Milo had, waarschijnlijk, geklikt op haar berichtje waarin ze vroeg hoe het met hem ging en vervolgens voor de optie beantwoorden gekozen. Eronder een poppetje van een meisje met blond haar. Wilde hij nu weten hoe het met haar ging? Of vatte ze dat verkeerd op.
Wel oké, ben huiswerk aan het maken, appte ze terug.
Weer kwam er een duimpje binnen, gevolgd door een poppetje met een aureooltje boven z’n hoofd. Zijn manier om duidelijk te maken dat hij haar veel te braaf vond. Nou en, dat mocht hij vinden. Het maakte haar toch niet uit wat Milo van haar vond?

Milo was de volgende dag inderdaad weer op school. Tot het vijfde uur negeerde hij haar, op die ene, veelbetekenende blik bij de kluisjes na. Maar toen ze het geschiedenislokaal inliep, had hij kennelijk bedacht dat hij zichzelf en haar in het middelpunt zou zetten.
‘Zeg Em, je staat nog steeds bovenaan op de lijst van de braafste van de klas, vanmiddag weer nakomen bij Van Holst?’
Het leek haar het beste om niet te reageren, maar toen Milo zijn wenkbrauwen een paar keer snel achter elkaar optrok, voelde ze toch het bloed naar haar wangen stijgen. Milo grijnsde tevreden en liep naar zijn stoel.
Emma zocht haar plekje bij het raam op en vermeed elk oogcontact met Milo. Ze zou deze les ontzettend goed opletten en meedoen. Dat zou hem leren. Dat stomme joch! Waarom had ze zich überhaupt door hem laten zoenen? Hij zette haar continu voor gek en stuurde raadselachtige appjes zonder tekst.
De les geschiedenis kroop voor haar gevoel voorbij en ze was blij toen de bel ging, als aankondiging dat het zesde uur begon. Nog twee uur, dan was het weekend.
‘Is het jou gelukt het huiswerk van Engels af te maken?’ vroeg Lisanne, een van Emma’s vriendinnen. Naast elkaar liepen ze in de richting van het lokaal van meneer Versteeg.
Emma knikte. ‘Het kostte me anderhalf uur ofzo, maar het is af.’
‘Wauw!’ complimenteerde Lisanne. ‘Ik hoop dat hij niet gaat controleren, want ik heb de helft niet ingevuld. Omdat ik het gewoon niet wist.’
‘Als hij gaat controleren, kun je dat toch gewoon zeggen,’ vond Emma. ‘Dat is een goede reden, hoor!’
‘Heb je trouwens enig idee wat Milo van je wil? Hij probeert de hele tijd al je aandacht te trekken,’ zei Lisanne op gedempte toon, toen ze in het Engels lokaal aangekomen waren.
Emma probeerde zo luchtig mogelijk te reageren. ‘Hij wil graag dat ik nog een keer strafwerk krijg,’ antwoordde ze.
Lisanne grinnikte. ‘En jij hebt daar natuurlijk geen zin in.’
Ze ploften neer op hun stoelen. Bij meneer Versteeg mochten ze altijd vijf minuten kletsen, voordat hij aan de les begon. Volgens hem konden ze zich dan beter op de les concentreren, dan wanneer hij direct al hun aandacht opeiste. Toen de vijf minuten voorbij waren, startte hij de les door te vragen wie het gelukt was het huiswerk helemaal te maken.
Emma, Justin en Sanne waren de enige drie die hun vingers opstaken.
‘Dat dacht ik al wel,’ glimlachte de docent. ‘Vandaag wil ik de grammatica nog een keer met jullie doornemen. Daarna krijgen jullie tijd om aan de lesjes te werken, zodat jullie je vragen in de les kunnen stellen. Voor degenen die klaar zijn, heb ik een extra opdracht.’
Emma concentreerde zich op de uitleg. Ze had het huiswerk dan wel gemaakt, ze bleef het lastig vinden. Na de uitleg van een kwartier, mochten ze allemaal aan het werk. In stilte, zodat iedereen zich goed kon concentreren.
*Bzzzt*
Het bloed steeg naar haar wangen, had iemand dat gehoord? Om haar heen bleef het stil, dus waagde ze het erop. Voorzichtig, zodat Versteeg het niet zou merken, haalde ze haar telefoon tevoorschijn.
4 berichtjes van Milo. Ze had er dus een paar gemist. Het eerste bericht was een hartje. Gevolgd door een bericht met drie emoji’s: een meisje, een hartje en een jongen. Erachter stond een vraagteken. Het derde berichtje zag er precies zo uit, maar er stond nog een huilende emoji bij. Het laatste berichtje was een gebroken hartje. Emma gluurde naar Milo, maar hij zat gewoon netjes te werken en keek niet op of om.
Snel typte ze een berichtje.
Wat bedoel je?
Haar hart klopte in haar keel toen ze het verzond. Ze had nog nooit haar telefoon gebruikt tijdens de lessen. Wat dat betreft had Milo gewoon gelijk: ze was echt super braaf.
Zijn reactie volgde al snel. Een herhaling van het tweede berichtje dat hij haar vandaag had gestuurd.
Wat bedoel je? Appte ze weer terug.
‘Zo, Emma. Wat zijn wij hier aan het doen?’
Diep in gedachten verzonken over de betekenis van Milo’s appjes, was ze helemaal vergeten waar ze was.
‘Eh …’ Het zweet brak haar aan alle kanten uit en in haar keel ontstond een vervelende brok.
‘Geef maar hier. Die mag je na het zevende op komen halen. Als je je nu verveelt, kun je vast na gaan denken over gespreksstof voor een uur.’ Versteeg klonk streng en afstandelijk, helemaal niet wat ze van hem gewend was.
Ze vocht tegen haar tranen, toen ze haar mobiel overhandigde aan de docent en boog zich over haar boek. In haar hoofd stormde het, dit was nu al de tweede keer in één week dat ze moest nakomen. Zie, het was gewoon ontzettend dom om verliefd te zijn op Milo! Het leverde alleen maar ellende op. Ze keek even op en wierp een snelle blik op hem. Tot haar verrassing keek hij ook naar haar, een schuldbewuste blik lag op zijn gezicht.
‘Sorry,’ zei hij geluidloos. Tenminste, Emma nam aan dat het sorry was. Ze beet op haar lip en keek snel weer naar haar boek. Alles om te voorkomen dat ze zou gaan huilen.

Waarom reageert Milo alleen in emoji’s? Gaat Emma hem nog even goed de waarheid zeggen? Wat denk jij? Laat het me weten in een reactie! Heb je echt geen idee, geen nood: 24 september komt het slot van dit verhaal!

Liefs,

Mirjam

6 Reacties

    1. En dit vind ik dan wel weer spannend, want misschien vind je wat ik bedacht heb wel heel stom 😉 Maar dat zien we over 13 dagen wel.
      Bedankt voor je leuke reactie!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *