Short story #5 Het braafste meisje van de klas – deel 2b

Twee weken geleden kon je het eerste deel van dit verhaal lezen. Vandaag gaan we verder bij Emma die moet nakomen. Geen idee waar ik het over heb? Lees dan via deze link deel 2a van Het braafste meisje van de klas. Weer helemaal bij?

Voor de tweede keer die week, keek Emma verlangend naar de klok. Meneer Versteeg vond het strafwerk dat hij haar had opgegeven, vast ontzettend zinvol. Een essay in het Engels, waarom het gebruik van telefoons in scholen een slechte zaak was. Emma vond het onzin. Het was de allereerste keer dat ze haar telefoon gebruikte in de les. En zeker te weten ook de allerlaatste keer. Die ellendige Milo ook. Na afloop van de les had ze gehoopt dat hij nog iets zou zeggen. Maar nee, hij was met zijn maatje Jonah de klas uitgeglipt en bij Aardrijkskunde had ze niet eens oogcontact met hem gehad.
‘Ben je klaar?’
‘Bijna,’ antwoordde Emma. ‘Vierhonderd woorden, toch?’
‘Ongeveer. Twintig woorden minder is geen probleem,’ verduidelijkte haar docent.
‘Dan ben ik helemaal klaar.’ Ze had net de woorden geteld, het waren er 384.
Ze leverde haar essay in en wachtte geduldig tot Versteeg zei dat het goed was. Tot haar ergernis ging hij het verhaal op zijn gemak lezen.
‘Goed geschreven,’ was zijn uiteindelijke commentaar. ‘Ga je er voortaan ook naar leven?’
Emma knikte. Ze had geen zin om een uitgebreide reactie te geven. Geduldig wachtte ze tot Versteeg eindelijk haar telefoon terug gaf.
‘Goed weekend, Emma!’
‘Goed weekend, meneer!’
Terwijl ze het lokaal uit liep, zag ze dat Milo haar nog geappt had.
Een emoji die zich schaamde en een aapje die z’n pootjes voor z’n gezicht hield. Ze zuchtte diep, wat een vreemde manier van excuses aanbieden had Milo toch.
Tot haar eigen verbazing werd ze, toen ze bij de kluisjes aankwam, overvallen door een gevoel van teleurstelling. Milo was er niet. Ergens had ze verwacht dat hij er zou staan. Dat hij nog eens sorry zou zeggen. Dat hij haar nog een keer zou zoenen. Ze slikte de brok in haar keel weg en haalde de benodigde boeken uit haar kluis. Ze treuzelde, om Milo nog wat tijd te geven, maar hij kwam niet. Natuurlijk is hij er niet, zei ze boos tegen zichzelf. Hij vond het gewoon leuk om je te plagen, dat is alles. Hij bedoelt er niets serieus mee.
Ze kauwde op de binnenkant van haar wang en gooide met een klap haar kluisje dicht. Pas als ze thuis was mocht ze zoveel huilen als ze wilde, eerder niet.
Met het hoofd gebogen slofte ze naar haar fiets.
‘Hè, hè, ik dacht dat je nooit meer zou komen. Liet hij je echt het hele uur zitten?’
Bij het horen van Milo’s stem, leek het alsof haar hart een enorme sprong maakte. Dat kon vast niet goed zijn, of wel?
Hij stond naast haar fiets, met een brede grijns op z’n gezicht.
‘Bedankt voor je appjes,’ mompelde Emma. Ze wilde niet laten merken hoe blij ze was.
‘Ik wist niet dat je het zou lezen,’ verdedigde Milo zichzelf. ‘Ik dacht, Emma is zo braaf …’
Ze gaf hem een stomp tegen zijn bovenarm.
Hij glimlachte. ‘Sorry, dat had ik verdiend.’ Zijn stem klonk zacht.
‘Er viel anders niet zo veel aan te lezen,’ reageerde Emma, kattiger dan ze bedoelde. ‘Je appt alleen maar van die stomme emoji’s. Wat moet ik daarmee?’
‘Stomme emoji’s?’ Oprechte verbazing klonk door in Milo’s stem. ‘Ik stuurde hartjes. Wat is daar stom aan? Dat is toch hartstikke lief?’
Hij leek zich echt van geen kwaad bewust. Maakte zij er echt een groot probleem van? Of was dit nog een bevestiging dat verliefd zijn op Milo heel erg dom was? Ze voelde een traan over haar wang glijden. Snel veegde ze hem weg, in de hoop dat Milo het niet gezien had.
Hij trok haar in zijn armen. ‘Emma.’ Het klonk heel lief, waardoor er alleen maar meer tranen kwamen.
Pas nadat Milo vijf minuten over haar rug had gewreven en haar geruststellend had toegesproken, voelde Emma zich rustiger worden.
‘Sorry,’ snufte ze en ze probeerde zich los te maken uit Milo’s omhelzing. Hij hield haar echter stevig vast en keek haar indringend aan.
‘Ik ben hier volgens mij degene die sorry moet zeggen.’ Hij bleef een tijdje stil en het leek alsof hij diep nadacht. ‘Het was niet mijn bedoeling om jou in onzekerheid te laten zitten. Daarom stuurde ik ook hartjes enzo.’
Ondanks alles glimlachte Emma. ‘Waarom gaf je nooit normaal antwoord?’
Milo sloeg zijn ogen neer en ze zag dat hij op zijn lip beet. Alsof hij niet goed wist wat hij moest zeggen.
‘Jij stuurt altijd van die mooie volzinnen,’ kwam er uiteindelijk. ‘Ook in de klassenapp. Je maakt nooit spelfouten en als je dat per ongeluk wel doet, verbeter je jezelf. Ik kan dat niet.’ Het bleef een tijdje stil, maar uiteindelijk begon hij toch weer te praten. ‘Ik heb dyslexie en ik wilde niet dat jij dat merkte.’
‘Waarom niet?’ Emma deed niet eens moeite om haar verbazing te verbergen.
‘Gewoon. Jij bent altijd perfect, je doet wat iedereen van je vraagt, maar bent ook niet te beroerd voor een grapje. Je bent geweldig Em, dat je dat zelf niet ziet.’
‘Dat is nog steeds geen antwoord op mijn vraag,’ hield Emma vol. Waar ze de moed vandaan had gehaald, was een raadsel.
Milo haalde zijn hand door zijn haar. ‘Als je wist dat ik dyslexie had, zou je nooit verkering met me willen.’
‘En waarom niet?’ vroeg Emma, voor de volledige betekenis van zijn woorden tot haar doordrong.
Milo haalde zijn schouders op. ‘Omdat je dat stom zou vinden.’
‘Maar je kunt er toch niets aan doen dat je dyslexie hebt?’ hield Emma vol.
Er brak een lach door op Milo’s gezicht. ‘Dus je wilt wel verkering met me?’
Haar wangen leken in brand te staan, toen ze begreep waar hij heen wilde. Maar ze wilde zich niet te snel gewonnen geven.
‘Ga je me dan normale zinnen appen? Antwoord geven als ik iets vraag?’
Milo grijnsde. ‘Ga jij niet chagrijnig worden als het bomvol met spelfouten staat?’
‘Natuurlijk niet,’ verzekerde ze hem.
Hij grijnsde. ‘Mooi.’ Zijn gezicht kwam dichterbij. ‘Dat was trouwens wat ik bedoelde met dat appje. Of je verkering met me wilde … voordat je je telefoon moest inleveren.’
Emma glimlachte flauwtjes. ‘Zullen we het daar niet meer over hebben?’
Waarschijnlijk vond Milo dat een goed voorstel. Helemaal zeker wist Emma het niet, maar ze baseerde het op de manier waarop hij haar kuste. Zo’n kus die je alles om je heen deed vergeten. Zelfs dat je eigenlijk best wel boos was op je vriendje en daarnaast jezelf afvroeg hoe je ouders zouden reageren als ze erachter kwamen dat je deze week maar liefst twee keer strafwerk had gekregen.

Dit was wel het laatste verhaal dat ik over Emma en Milo heb geschreven, hoor (denk ik)! Het was leuk om ze nog eens een keer over ze te schrijven, maar ze mogen nu gewoon lekker van elkaar genieten. Als ik weer een verhaal over ze ga schrijven, moeten ze weer van alles meemaken en dat zou ik zielig vinden 😉

Ik vind het heel erg leuk om je reactie op het verhaal te lezen.

Liefs,

Mirjam

4 Reacties

    1. Fijn om te lezen dat mijn bedoeling met Milo overkwam 🙂 Ik vond hem ook vervelend (en nu nog steeds een beetje), maar vervelende karakters zijn altijd het interessantst om over te schrijven…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *