(Oud) Nieuws #21 Baby de Graaf is geboren!

Wie me op social media volgt weet dit natuurlijk al lang, maar 26 januari 2026 is onze ‘Bluppie’ geboren 🙂 In dit blogbericht vertel ik je iets meer over de bevalling, hoe het nu gaat en uiteraard ook hoe onze baby heet (voor wie het nog niet weet). Veel leesplezier!

Een jongen
De hele zwangerschap hadden Jaap en ik al het voorgevoel dat onze baby een jongen was, zeker toen tijdens de 20-wekenecho en later ook de uitgebreide echo voor het hartje bleek dat de baby toch wel groot werd ingeschat. In eerste instantie was de uitgerekende datum 20 januari, dat werd vervroegd naar 18 januari en uiteindelijk vastgesteld op 15 januari. Ikzelf had het idee dat het met mijn cyclus niet helemaal klopte (20 januari was logischer) en tijdens de 20-weken echo was de baby zo groot dat als de uitgerekende datum nog aangepast zou worden, het 10 januari zou zijn. Met de uitgebreide echo voor het hartje zei de gynaecoloog ook dat de baby groot was. Toch hadden we altijd in ons achterhoofd dat er ook gewoon een groot meisje uit kon komen, maar uiteindelijk bleek onze baby toch een jongen te zijn. En een grote jongen ook 😉 Hij kreeg de namen Hille Philip Frederik en zijn roepnaam is hetzelfde als zijn eerste naam: Hille. Hij is vernoemd naar alle Hille’s uit de familie De Graaf (zijn papa: Jaap-Hille en verschillende (oud)ooms & een overgrootopa).

De bevalling

Grote baby
Ook al werd Hille groot geschat, hij is uiteindelijk 11 dagen na de uitgerekende datum geboren. Achteraf gezien was dat niet verstandig, maar van tevoren had niemand zijn gewicht goed kunnen schatten. Baby’s worden wel vaker groot ingeschat en wegen dan uiteindelijk bij hun geboorte ‘maar’ 3500-4000 gram, onze Hille bleek toch wat groter te zijn…

Afwachten
Mijn voornemen was om gewoon rustig af te wachten tot de baby zich zou aankondigen en ik wilde graag thuis bevallen. Maar toen ik 40 weken zwanger was, kreeg ik ontzettend last van PUPPP, een (ongevaarlijke) zwangerschapsjeuk, die voorkomt bij eerste of meerlingzwangerschappen, grote baby’s en als de baby een jongen is (3/4 afgevinkt). Ik kreeg een zalf voorgeschreven, maar dat hielp nauwelijks. Omdat ik amper kon slapen, besloten we te kijken of we de bevalling konden opwekken. Op 20 en 22 januari heeft de verloskundige een poging tot strippen gedaan, maar omdat ik geen ontsluiting had, kon dit niet. Uiteindelijk zijn we op 22 januari doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een inleiding. 23 januari hadden we een intake gesprek en omdat er de dag erna (op zaterdag) plek was, hebben we besloten daarvoor te gaan.

Inleiden
Zaterdagochtend waren we om half 9 in het ziekenhuis en kreeg ik een ballonnetje. Dit rijpt de baarmoedermond, zodat je ontsluiting krijgt. We mochten wel weer naar huis en moesten bellen als het ballonnetje eruit zou vallen, of zondagochtend om half 7. We hebben de zaterdagmiddag bij mijn ouders doorgebracht. Onze buren waren namelijk bezig met verhuizen en dat ging met een heleboel herrie gepaard. En een van de belangrijkste dingen bij een inleiding/bevalling is ontspanning. Gelukkig kon ik ondanks het ballonnetje en de jeuk best goed slapen van zaterdag op zondagnacht, misschien ook omdat ik wist dat het eindelijk zo ver zou zijn dat we de baby gingen ontmoeten.

Zondag 25 januari
Zondagochtend viel het ballonnetje eruit en vol spanning keerden we terug naar het ziekenhuis. Helaas was het hoofdje van Hille door het ballonnetje weer iets omhoog geschoten en was het niet veilig om de vliezen te breken. Als ze dat zouden doen, zou de navelstreng ertussen kunnen zakken en dan krijg je een gevaarlijke situatie. Ik kreeg tabletjes om ervoor te zorgen dat ik weeën kreeg en het hoofdje weer in zou dalen. Ik merkte niet veel effect van de pilletjes, er was amper wee-activiteit (ik lag aan een CTG). Toch kon de verloskundige na vier uur (ongeveer half 2 ’s middags) veilig de vliezen breken. Hille bleek in het vruchtwater gepoept te hebben, waardoor ik een vrij hoge dosis wee-opwekkers kreeg, zodat de bevalling snel zou vlotten. Gelukkig kreeg ik geen weeënstorm.

Rond 10 uur ’s avonds bleek ik helaas maar een krappe centimeter ontsluiting opgeschoten te zijn (na ruim 7 uur heftige weeën). In eerste instantie wilden we een bevalbad opzetten, maar dat zou de bevalling kunnen vertragen. Uiteindelijk hebben we in overleg met de verloskundige besloten om toch een ruggenprik te laten zetten. Op die manier zouden we een rustigere nacht hebben, zou ik kunnen slapen en nieuwe energie opdoen voor morgen. Helaas heb ik alles bij elkaar misschien anderhalf uur geslapen, want ik bleek allergisch te zijn voor een vorm van morfine in de ruggenprik…

Maandag 26 januari
Ik begon over te geven en hield niks meer binnen. Ook de ontsluiting schoot niet op, 2 uur ’s nachts had ik nog steeds maar een krappe 4 centimeter. Rond half 6 ’s morgens begon er eindelijk wat vordering te komen, ik ging naar een ruime 5 centimeter. Maar die misselijkheid maakte het zo moeilijk, elk slokje water kwam er weer uit.

Maandag overdag heb ik als heel zwaar ervaren. Door de ruggenprik had ik niet (veel) pijn, maar ik bleef overgeven en had geen energie meer over. Ook de verloskundige die maandag overdag erbij was, vond ik niet heel fijn. Ik moest maar limonade drinken en dextro’s eten, maar op een gegeven moment gaf ik het op. Alles kwam er toch uit. Ik raakte ook elk besef van tijd kwijt en rond 12 uur kreeg ik persdrang. Ik had echter nog niet genoeg ontsluiting en moest al die weeën wegpuffen. Dat waren weeën die ik wel weer voelde, want de ruggenprik neemt niet alle pijn weg. Rond half 3 mocht ik dan eindelijk gaan persen, ik was zo blij want ik had gelezen dat de persfase hooguit twee uur duurt. Dus ja, eindelijk zouden we dan ons kindje gaan ontmoeten.

Op een lege maag begon ik met persen, maar ik had inmiddels medicatie gekregen. Daardoor hoefde ik niet meer over te geven, maar ik was nog wel misselijk. Een uur later was er weinig vordering en de verloskundige beloofde dat er straks een gynaecoloog zou komen, want dit werd waarschijnlijk een vaccumverlossing en dan zou ik ook een knip krijgen. Dat wilde ik niet (stond in mijn bevalplan), maar inmiddels kon het me allemaal niet meer schelen. Ik wilde mijn kindje zien, dat riep/huilde ik ook. Op een gegeven moment vroeg ik wanneer de gynaecoloog dan kwam. ‘Hij komt zo.’ Mijn (huilende) reactie: ‘Ik wil dat hij NU komt.’

En al die tijd was Jaap daar, mijn steun en toeverlaat. Hij perste mee met elke wee, hield mijn hand vast en zorgde voor me. Toen ik ook nog kramp in mijn been kreeg, was de koek echt helemaal op. Uiteindelijk kwam de gynaecoloog en ik zei: ‘Mag ik alsjeblieft een keizersnee. O nee, ik wil geen keizersnee.’ De man checkte twee persweeën en zei: ‘Dit is niet veilig, we gaan over op een sectio.’ Ik: ‘Krijg ik een keizersnee?’ Hij: ‘Jij krijgt een keizersnee.’

De keizersnee
De weeënopwekkers werden gestopt en meteen viel alle wee-activiteit weg. Terwijl ik werd voorbereid op de operatie kreeg ik weer praatjes, vroeg aan de gynaecoloog of hij dit vaker had gedaan. Hij verzekerde me dat hij na de duizend de tel was kwijtgeraakt en ik wist dat ik in goede handen was. Terwijl ze m’n bed over de gang reden vroegen ze of ik vaker bij anesthesie was geweest. ‘Ja, gisteravond, toen ik de ruggenprik kreeg. En in 2004, toen hebben ze m’n blindedarm eruit gehaald.’ Ik was zo blij en opgelucht dat de baby nu ECHT kwam en dat er nu toch een einde kwam aan die schijnbaar eindeloze bevalling.

Op de OK vond ik het zowaar gezellig, al kan dat ook komen door alle medicatie die ik inmiddels had gekregen. Ik kreeg een nieuwe ruggenprik, werd op bed gelegd en alle voorbereidingen werden getroffen. Ze kwamen erachter dat wij niet wisten of de baby een jongen of een meisje was en dat vond iedereen heel leuk om te horen. Dat maakten ze niet vaak mee, dat mensen zich wilden laten verrassen. Een van de anesthesisten (volgens mij) kwam erachter dat Jaap uit Spakenburg kwam en vroeg meteen of hij een ‘rooie of een blauwe’ was (voetbalclubs).

16.37
Ik was elk besef van tijd kwijt, maar omdat een van de verpleegkundigen tijdens de keizersnee foto’s heeft gemaakt, weten we dat Hille om 16.37 uit mijn buik is getild. Het scherm werd weggehaald en daar zagen we eindelijk onze baby.

‘En wat is het?’ vroeg de anesthesist (die van de rooien en blauwen).
‘Ik kan het niet zien, de navelstreng hangt ervoor,’ antwoordde ik lachend.
De navelstreng werd opgetild en toen zag ik dat ons voorgevoel klopte en we ouders waren van een jongetje.

De gynaecoloog schatte Hille op zo’n 4500 gram. Omdat hij niet krachtig genoeg huilde én meer dan 24 uur in meconiumhoudend vruchtwater had doorgebracht, moest Hille nagekeken worden door de kinderarts, maar gelukkig mocht ik hem eerst wel een kusje geven. Jaap ging mee naar de kinderarts en toen alle controles waren gedaan, was iedereen wel heel benieuwd naar het gewicht van Hille. Hij werd op de weegschaal gelegd en woog tot ieders verbazing 5180 gram!

Uitslaapkamer
Hille werd bij mij gelegd, maar 5 kilo op je borst/schouders is toch behoorlijk wat. Bovendien werd ik weer misselijk en uiteindelijk heeft Jaap Hille overgenomen omdat ik moest overgeven. Ik kreeg weer medicijnen tegen de misselijkheid en ondertussen maakten ze m’n buik weer mooi dicht. We werden naar de uitslaapkamer gereden en daar heb ik weer overgegeven. Ook begon ik helemaal te shaken en klappertanden en het duurde een hele tijd voordat het goed ging. Ik kreeg nog een dosis medicatie en toen ging het eindelijk beter. Ik hield mijn drinken weer binnen en kreeg zelfs een waterijsje.

Het goede nieuws
Om kwart voor 7 ’s avonds werden we naar de kraamafdeling gebracht en kon ik eindelijk mijn ouders bellen. Jaap had mijn moeder op de hoogte gebracht dat het een keizersnee zou worden, wilde heel graag dat ze dat wist. Maar omdat we zo lang op de uitslaapkamer hadden doorgebracht, zat mijn moeder vol spanning. Ze dacht dat het niet goed gegaan was en toen ik dan eindelijk belde dat Hille was geboren, was ze heel erg opgelucht. We belden nog meer familie en vrienden en lieten iedereen het gewicht van de baby schatten. De meeste antwoorden waren hooguit 4500 gram 😉

Heftige ervaring
Al met al was de bevalling een heftige ervaring, maar ik kijk er wel goed op terug. Ik ben ontzettend dankbaar dat op de juiste momenten de juiste besluiten zijn genomen, zodat Hille en ik het allebei overleefd hebben.

De eerste dagen waren heel pittig, vooral omdat ik helemaal niks kon. Ook de borstvoeding kwam niet op gang (waarschijnlijk een combinatie van de heftige bevalling en genetische factoren), maar gelukkig doet Hille het heel goed op kunstvoeding en kostte het me ook niet veel moeite om de droom op te geven. Kijk, wat je niet hebt, kan je ook niet geven. En ergens was het maar goed ook, want anderhalve week na de bevalling kreeg ik longontsteking. Nu mocht ik gewoon meteen een antibioticakuur, waardoor ik me heel snel beter voelde.

Genieten
De eerste dagen was het genieten ook heel moeilijk, maar inmiddels geniet ik met volle teugen van de kleine, grote jongen. Moeder zijn vind ik geweldig en Jaap is een fantastische papa voor onze Hille. En inmiddels begint de zin om te schrijven ook weer te kriebelen, dus ik ga eens zien wat ik de komende tijd voor elkaar kan krijgen 😉

Pas vanaf april komen er weer regelmatig blogs online, maar omdat ik volgende week ook jarig ben, komt er dan misschien een special. Ik ga kijken wat ik kan doen tussen de bedrijven door!

Liefs,

Mirjam